Ik klamp me vast aan elke strohalm. Niet letterlijk natuurlijk, maar omdat ik zo graag controle wil, omdat mijn lijf snakt naar rust. Wanneer mijn hoofd te vol wordt en mijn adem oppervlakkig aanvoelt, ga ik zoeken naar houvast, herkenning. Iets vertrouwd dat me even het gevoel geeft dat het weer veilig is. Ik ben 45 en wat me ooit hielp om te overleven, voedt me vandaag niet langer. Toch vraagt mijn lichaam er bij onrust nog steeds naar omdat het me ooit het gevoel van veiligheid gaf.
Ik las boeken, veel boeken. Ik scrolde eindeloos op zoek naar herkenning, verklaringen, antwoorden. Ik sprak uren met mijn psycholoog. Zij was diegene die één woord gaf aan wat ik al zo lang deed: copingmechanismen. Eén manier of manieren waarop je jezelf beschermt wanneer het leven te hard binnenkomt en emoties te groot lijken. Wanneer je hele lijf in overleving schiet.
Bij mij is dat overduidelijke, poetsen. Ik poets niet omdat het huis rommelig is, maar omdat in beweging blijven mijn zenuwstelsel sust. Omdat wrijven, schrobben, opruimen en mateloos ordenen in doosjes voorzien van labels me een vals gevoel van veiligheid geeft. De illusie dat als ik de chaos buiten mezelf kan wegwerken, het binnenin ook stiller zal worden.
En soms werkt het, heel even. Mijn hoofd wordt rustiger, mijn ademhaling dieper. Maar de onrust verdwijnt niet, ze wordt alleen even aan de kant gezet. Wat ik voel, wordt niet gevoeld maar uitgesteld. Het is geen echte rust. Ik word me steeds meer bewust van mijn ‘ongezonde’ manier van rust vinden en luister steeds meer naar wat mijn lijf me wil zeggen.
Ik leer dat de stilte opzoeken, met blote voeten in het gras stappen, bewust ademhalen of mijn aandacht bij een liedje brengen mij helpen om echte rust in mijn lijf te vinden. Ik probeer minder streng voor mezelf te zijn. Poetsen, ordenen was mijn manier om te ‘overleven’ toen ik nog niet wist hoe ik moest blijven staan bij wat pijn deed. Toen ik niet wist hoe ik kon omgaan met het voelen van zoveel onrust in mijn lijf en vluchten de enige optie leek.
Maar mijn lijf is ouder nu. Het vraagt iets anders van mij. Het vraagt om minder te doen en meer te zijn. Het vraagt om te voelen, meer toelaten. En het voelt vaak nog spannend om te durven loslaten aan wat ooit hielp en me niet vast te klampen aan wat zolang veilig voelde. Diep vanbinnen weet ik; wat mij toen beschermde, mag ik vandaag bedanken en dan zachtjes laten gaan. Want ik weet dat echte rust niet ontstaat door controle, maar door aanwezig te blijven bij mezelf. Te vertrouwen op de kracht van mijn vleugels.