Het hangt al enkele dagen in mijn lijf. Het einde van veel tijd samen doorbrengen. Dagen zonder haasten, trage avonden onder een fleece. Ochtenden van langzaam ontwaken en weinig moetjes. Terug naar de dagelijkse ‘realiteit’. Thuis, hier vertoef ik het liefst. Mijn cocon, met zorg en goesting ingericht, gevuld met liefde en af en toe ergernissen. Verandering vind ik lastig. Misschien lastiger dan de doorsnee mens. Al weet ik niet waaraan die doorsnee mens voldoet en of die wel bestaat. Het is immers moeilijk te meten wie het meest last heeft van verandering. Wat ik wel weet: mijn lijf voelt verandering altijd eerst. Verandering betekent voor mij terug minder mezelf kunnen zijn. Meer alertheid op signalen uit mijn omgeving. Meer luisteren dan spreken. Meer zuchten. Meer aanpassen. Het masker wordt weer wat meer opgezet. Niet omdat ik wil, maar omdat het automatisch gebeurt. Meer spanning in mijn schouders. Mijn adem gaat oppervlakkiger. Mijn hoofd lijkt een controlekamer, seinkamer die nooit uit staat. Zoals tijdens wandelingen waarin mijn voeten wel vooruit gingen, maar mijn gedachten telkens terug naar huis belden. Ik voel het ook ’s avonds, wanneer het donker wordt, maar mijn lijf nog niet weet of het veilig mag loslaten. Mijn hele lijf en hoofd vindt rust vinden lastig. Het blijft zoeken naar mildheid wanneer de wereld weer versnelt en ik liever nog in vertraging leef. En dus, rouw ik soms al op voorhand. Om wat ik straks opnieuw moet loslaten. Om het samenzijn dat plaats maakt voor plannen. Om het thuis zijn dat weer onderbroken wordt door verwachtingen. Ik weet ook dat ik altijd kan terugkeren naar mijn cocon. Tijd mag maken om te wandelen, dat me opnieuw in mijn lijf brengt. Naar schrijven waar ik het masker mag naast me neerleggen.
En ik leer dat verandering van mij niet meer kracht hoeft te vragen, maar meer zachtheid.