Ik maakte me de bedenking hoe snel ik iets wat ik doe als gewoon bestempel: als het is niet bijzonder, iedereen doet/kan dit. Vandaag wandelde ik 42 km. Een verlangen dat al een tijdje op mijn bucketlist stond. Maar uiteraard hoort ‘gewoon rustig wandelen’ daar niet bij. We stapten stevig door, geen pauzes en het tempo binnen mijn normen. De eerste 25 km genoot ik van de rust, het donker, de opkomende zon, de mist over de velden, het ritme waarmee mijn voeten het pad volgden. Maar naarmate de afstand toenam, begon mijn lijf en vooral mijn hoofd te protesteren. De vermoeidheid kroop in mijn benen, de pijn in mijn tenen. Ik werd stiller, maar mijn hoofd tegelijk luider. Elke stap werd niet alleen fysiek maar ook mentaal zwaarder.
De voorbije weken had ik het vaak over hoe hard ik uitkeek naar deze wandeling. Hoe blij en voldaan ik zou zijn als ik mijn doel behaalde. En vandaag heb ik het gehaald. Ik wandelde 42 km. “Maar dat wauw, ik heb het gedaan!” gevoel waar ik zo naar uitkeek bleef uit. Ik ben blij, maar trots….nee. Het bleef behoorlijk stil vanbinnen, trots is iets dat ik nog niet helemaal durf voelen. Er is altijd, niet alleen bij wandelen, de gedachte dat het nog net iets beter, verder, sneller, sterker moet voor ik mezelf mag toestaan trots te zijn. Dit is mijn grootste werkpunt, leren trots zijn zonder voorwaarden, zonder vergelijking. Zonder dat stemmetje dat fluistert dat het niet genoeg is. Want ik hoef me niet te vergelijken met anderen. Want eigenlijk was het genoeg. Ik zette door ook toen het lastig werd. Ik bleef stappen ook toen Maya mijn hoofd vulde met grijze gedachten.
Langzaam kom ik tot het besef dat trots zijn op jezelf mag, zelfs noodzakelijk is en het niets te maken heeft met spectaculair, hoogstaand. Vandaag voelde ik geen euforisch wauw- moment, maar ik sta bewust even stil voor mijn lijf dat bleef gaan. Voor mijn hoofd dat de grijze gedachten van Maya niet geloofden en niet opgaf. Voor het luisteren naar wat leeft in mijn kleine bekken, het kleine zaadje dat ontkiemt en me leert om mild te zijn en om zacht te groeien….stap voor stap.