Ondanks de twijfel of ik het wel kan, 30 km wandelen zonder mijn wandelmaatje, knoop ik iets voor 13u mijn wandelschoenen dicht. Ik laat de rugzak op mijn schouders rusten en mijn favoriete playlist weerklinkt in mijn oren als ik de eerste stappen op het asfalt zet. Het herfstzonnetje verwarmt mijn huid en ik geniet.
Luttele seconden later verschijnt een glimlach op mijn gezicht. Die glimlach, het bewijs dat ik op het juiste pad ben. De eerste 8 km verlopen vlekkeloos. Bij elke afgelegde km binnen mijn vooropgesteld doel groeit mijn vertrouwen. Maar naarmate de zon steeds meer achter de wolken verdwijnt en grijze wolken mij op mijn pad vergezellen neemt de twijfel toe. De lucht kleurt langzaam grijs en grauw en mijn gedachten doen vrolijk mee. Al blijf ik mijn tempo behouden, het voelt alsof elke km steeds meer tijd in beslag neemt. Nog maar 13 km afgelegd, nog 17 km te gaan. Ik ben niet eens aan de helft.
Misschien moet ik toch maar mijn doel inkorten naar 20 km? Uiteindelijk heb ik dan toch 20 km alleen gestapt. Maar ik wil niet opgeven. Ik wil bewijzen dat ik kan volhouden. Dat ik sterk genoeg ben. De muziek, die ik net nog enthousiast meezong, klinkt plots te luid. Teveel prikkels die ik niet langer kan filteren. Ik berg de koptelefoon op in mijn rugzak, neem nog een slok water en focus me op het ritme van mijn voeten. “Ik vertrouw op mijn kracht. Ik ben licht. Ik mag zijn”. Mijn mantra brengt me na enkele minuten terug in het moment. Samen met de rust, neemt ook de moed toe.
Wandelend kom ik mezelf tegen en…2 ratten. De eerste keer dat een rat mijn pad kruist, laat staan twee. Spiritueel staan het zien van één rat op je pad voor nieuwe uitdagingen, groei, loslaten van het oude en flexibiliteit, starheid belemmert je pad. Ik geloof niet in toeval, het universum stuurt me opnieuw een teken. Het is tijd om twijfel om te zetten in durf. Ik kan blijven zeggen “ik wil, ik droom om….” Verandering kan enkel als angst moed wordt.
Alleen stappend, kom ik mezelf tegen. Ik hoor mijn gedachten luider dan ooit. Ik voel hoe mijn grenzen verschuiven en angst soms als een schaduw naast me loopt. Maar ik merk dat ergens tussen de schreeuwende Maya, de angst en vermoeide benen, iets groeit…zelfvertrouwen. Vertrouwen in mijn lijf, mijn vleugels, mijn kracht die sterker is dan de gedachten in mijn hoofd. En dan vallen de eerste druppels uit het grijze hemeldek.
Eerst enkele voorzichtige druppels, maar al snel groeit het uit tot een stevige herfstbui. Ik trek mijn regenjas aan en verstop mijn hoofd diep onder de kap. De druppels kussen mijn gezicht. Ze voelen als mijn persoonlijke kleine supporters. Wandelen in de regen, stappen door de plassen (geen enkele plas ontsnapt aan mijn voeten), het ritme van de regen op de regenjas. Verklaar me maar voor gek, maar dat is een van mijn vele kleine gelukjes. Het voelt alsof de regen al mijn zorgen, alles wat zwaar voelt afspoelt. Elke stap bracht me dichter bij mezelf. Mijn vleugels; krachtiger, lichter, vrijer….herinneren me aan wat ik soms vergeet, ik kan vliegen.