Er zijn dagen waarop ik kijk naar mijn dochter en het voelt alsof ze net haar hoofd boven water kan houden in een zee waar metershoge golven haar overspoelen.
Ze draagt een rugzak waarvan alleen zij het gewicht echt kent. Slechts enkelen zien hoe diep de riemen in haar schouders drukken. Ze is mijn slimme, prachtige, intense meid. Een meisje dat zoveel voelt, dat het leven soms te intens voor haar wordt.
Ze leeft de wereld in details, in stiltes, in blikken…… en dat maakt haar zo bijzonder. Maar ook zo kwetsbaar in een maatschappij die het zachte, het trage, het diep voelende niet altijd begrijpt. Ze voert haar strijd vaak stil, tot stilte haar smoort. De manier waarop ze zich vastklampt aan controle en hoe perfectionisme haar houvast wordt omdat alles anders te heftig voelt. Weinigen zien hoeveel energie en doorzetting er schuilt in elke gewone dag. Als haar mama zit ik op de eerste rij, zo dichtbij dat ik soms niet meer weet waar haar grenzen beginnen en de mijne eindigen. Moeder zijn voelt bij mij als altijd stand-by staan, altijd luisterend, voelend, opvangend. Een liefde die nooit kan uitdoven, maar soms mijn huid verbrandt. Ik wil met dit schrijven niet klagen, maar dit deel zit onlosmakelijk verweven in mijn leven. Ik voel hoe vaak ik bots op onbegrip, een stille, alleszeggende blik. Op adviezen die vaak harder klinken dan ze bedoeld zijn;
“Laat haar maar.”
“Ze moet leren.”
“Je moet niet altijd klaarstaan.”
“Het komt wel goed.” Dat zinnetje… ‘Het komt wel goed’, vol goede bedoelingen, maakt me zo kwaad. Het zijn niet de woorden, maar de manier waarop ze uitgesproken worden. Alsof ze een puzzelstukje is dat gewoon even gedraaid moet worden tot het past. Maar ze is geen puzzelstukje, geen op te lossen raadsel. Ze is mijn meisje dat meer lasten draagt dan haar schouders dragen kunnen. Haar rugzak zit vol dingen die de wereld van haar vraagt: verwachtingen die niet uitgesproken worden, angsten die voelen als lood, bang om niet foutloos te zijn. Haar perfectionisme als schild tegen een wereld die vaak te hard is. Ik sta ernaast, met open armen en een hart dat overloopt van liefde en soms van onmacht. En wordt het niet de hoogste tijd om te werken aan een wereld die niet langer vraagt om minder gevoel, minder intensiteit, minder zachtheid, maar die dat alles juist erkent?
Of het ooit ‘goed’ komt? Misschien niet op de manier waarop de wereld ‘goed’ definieert?
Maar ‘goed’ is iets wat mijn dochter zelf mag definiëren, op haar manier. Voor mij is ‘goed’ dat ze mag zijn zoals ze is, zacht en kwetsbaar. Dat ze vertrouwt op haar eigen vleugels, kwetsbaar maar zo vol kracht.
En dat…is genoeg
….meer dan genoeg.