2025 was mooi, met lichtpuntjes, vele kleine gelukjes en momenten van verbinding. Een jaar van nieuwe vriendschap, milder en zachter worden voor mezelf. Maar het was ook diep voelend, met tranen van onmacht en verdriet. Met twijfels, zoeken en niet weten welke richting uit te stappen. Het waren 366 dagen waarin ik vooral mens was, niet meer en niet minder. Dit jaar bracht geen ‘WAUW’ en geen grote antwoorden, maar veel kleine stappen. Stap voor stap, soms tergend traag en nauwelijks merkbaar, maar toch legde ik heel wat kilometers af. Thuis kende ik ups en downs. Mijn kinderen waren misschien iets te vaak mijn spiegel. In hun knuffels, onze koffie- en wandelmomentjes en ongezouten reacties, zag ik waar ik mezelf soms voorbijliep, maar ook waar ik kon vertrouwen op wie ik ben.
Mijn man liep dit jaar naast mij. Hij was mijn steun, mijn houvast, mijn rots. We leerden elkaar nog beter kennen en aanvoelen. We maakten bewust tijd voor elkaar, voor onze liefde en onze relatie. Maar het botste af en toe keihard. We maakten ruzie, omdat spanning en niet uitgesproken woorden hun weg zochten, omdat zorgen om de dochters niet altijd zacht bleven. Toch bleef hij, in gesprekken die moeilijk waren, in stiltes die oorverdovend klonken.
Ik verzette ook letterlijk heel wat kilometers. Wandelen werd een wekelijkse waardevolle invulling. Soms ging ik verder dan goed voor mij was, omdat ik mijn grenzen niet altijd wilde voelen. Wandelen bracht me niet altijd antwoorden, maar wel rust in lijf en hoofd. Buiten zijn maakte verschil. Het horen van mijn stappen, het zien van de seizoenen die bleven doorgaan, het bos, de lucht, de geur van herfstbladeren, zilte lucht… De natuur vroeg niets van mij en gaf tegelijk zoveel. Ik mocht gewoon zijn, zonder rol, zonder verwachting.
In 2025 zette ik met een bang hartje een eerste stap richting meer duidelijkheid. Een zoektocht naar antwoorden, waar ik in 2026 verder zal onderzoeken wat echt klopt voor mij.
2026 is spiritueel het jaar van het paard. Het paard staat voor kracht, beweging en onafhankelijkheid. Spiritualiteit en geloof zijn al jaren een rode draad in mijn leven. Niet altijd zichtbaar, maar wel aanwezig. Ze geven me houvast en vertrouwen.
Ik kijk terug met dankbaarheid en mildheid, dit jaar was niet altijd licht, maar wel echt. Het bracht verbondenheid, humor en duizenden kleine geluksmomenten. Het bracht twijfel, verdriet en onmacht. Alles verweven in 365 dagen en dat alleen al voelt waardevol.
Ik sluit 2025 niet af met zekerheid, maar met vertrouwen in het proces, trots op de stappen die ik heb gezet, op alles wat ik durfde aankijken en in het feit dat ik ben blijven bewegen. Vooruitkijken doe ik met open blik, zachtheid en vertrouwen, 2026 hoeft zich niet te bewijzen. Ik neem mee wat dit jaar me leerde en laat ruimte voor wat nog mag groeien.
Dat zijn mijn ValVleugels; echt, mooi, onrustig, rauw, maar bovenal kwetsbaarKRACHTIG en precies daarom waardevol.