Ze komt niet luid gillend mijn leven binnen. Ze geeft geen waarschuwing of luid alarm. Ze sluipt op blote voeten, bijna geruisloos mijn lijf binnen. Op momenten waarop ik haar niet verwacht, als alles rustig is… zet ze haar scherpe klauwen in mijn huid. Een plotse warmte die van hoofd naar tenen vloeit als hete lava uit een vulkaan. Een hart dat bonst als bij een prooi dat wil ontsnappen aan haar jager. Handen die mijn keel dichtknijpen zonder dat iemand ze kan zien. En mijn hoofd…een flipperkast waarbij het metalen balletje elke richting verliest, terwijl ik naar buiten toe rustig rechtop blijf staan. Dit is paniek, mijn paniek, stil en zo pijnlijk echt. Het is niet altijd een zichtbaar gevecht. Niet altijd een adem die stokt, trillende handen en klam zweet. Soms is het een lichaam dat schreeuwt terwijl je glimlacht. Een storm die niemand ziet, behalve jij. Lang heb ik geprobeerd ‘het’ te ontkennen en nog hoop ik dat wegduwen betekent dat het verdwijnt. Nog steeds duw ik te vaak weg, vaak harder dan goed voor me is. Maar heel af en toe geef ik de angst toch een naam bij de persoon die ik vertrouw. In mijn moed om een kleine stukje bloot te geven, komt een beetje ruimte vrij. Daar mag wat ik voel gewoon even bestaan. Ik wil het zwijgen doorbreken, omdat paniek niet betekent dat je zwak bent, geen teken van falen, maar van voelen. Omdat er meer mensen zijn dan je denkt, die dit dragen in stilte. Omdat paniek vaak verstopt zit achter een rustig gezicht of een vrolijke foto op Instagram, maar binnenin een storm kan razen.
Dit is mijn verhaal. Ik leer stap voor stap wat milder te zijn voor dit deel in mij dat zo hard vecht. Vecht om gezien te worden en rust te vinden. Ik hoop dat, als jij jezelf in mijn verhaal herkent, je voelt dat je er niet alleen voor staat.