Het leven is een opeenstapeling van vallen en opstaan, een lach en een traan, eb en vloed, geven en krijgen, bloemen en bijen, licht en donker. Er zijn dagen dat ik het leven vier, inademen tot elke minuscule vezel in mijn lichaam zich vult met zuurstof. Dagen dat ik het leven in twijfel trek, gevuld met zoute tranen en wil verdwijnen uit het hier en nu.
Ik ben niet meer de puber, jonge vrouw, prille moeder…de vrouw die zichzelf langzaam doorheen de jaren opbrandde, … niet eens de vrouw van gisteren. Ik voel hoe ik elke dag iets meer in verbinding kom met mijn innerlijk kind. Ik kan het schreeuwen van het meisje wonend in mijn kleine bekken niet meer sussen met een aai over haar bolletje, koudweg negeren of haar woorden minimaliseren. Mijn door de jaren heen opgebouwde tactiek van ogen sluiten en doorgaan brengt steeds meer onrust in mijn lijf. En mijn god, ik weet soms geen blijf met de onrust in mezelf!
Het is de angst voor het nieuwe onbekende en de angst om wat toch vertrouwd is los te laten. Ik denk dat ik op ‘het punt’ ben gekomen dat de angst voor het nieuwe onbekende net iets minder heftig is dan de angst om mezelf in het vertrouwde te verliezen, mijn kantelpunt. Het is tijd om mijn kwetsbaarheid te omarmen en om te zetten in kracht, kwetsbaarkracht. De liefde die ik jarenlang zocht in moederen, pleasen, sussen en kussen om te zetten in liefde voor mezelf. Ik wil mezelf in al mijn facetten omarmen, met trots naar de vrouw in de spiegel kijken, hoofd omhoog en mijn beide voeten stevig in de aarde. Zoals een boom gronden, aarden, takken richting de zon, loslaten, knoppen en uitbotten.
Ik ben meisje, dochter, vrouw, echtgenoot, moeder, collega, cliënt en patiënt, zoekende ziel, zelfs minnares….ik ben zoals iedereen heel veel, maar bovenal wil ik gewoon mezelf zijn.