De lentegeur van het gras, de warmte van de voorjaarszon op mijn gezicht, het gezang van vogels op vrijersvoeten, het zien van de ontluikende natuur rondom mij en het tintelen van de verse citroen-gemberthee op mijn tong. Dit is genieten, wat telt is enkel het hier en nu. Ik zit op de afgebladderde witte tuinbank die ooit in de tuin van manliefs grootmoeder stond. De temperatuur flirt met het vriespunt, maar hier op het bankje verwarmt de zon mijn gezicht en is van kou geen sprake. Er is in elke betekenis van het woord geen wolkje aan de lucht. Er hangt lente in de lucht en niet alleen de natuur komt stilaan terug tot leven. Ik voel me langzaam herleven of moet ik zeggen ‘openbloeien’ na een heftige periode. De mist in mijn hoofd vervaagt, mijn gedachten krijgen kleur en de zon verwarmt mijn hele lijf. Ik ben ervan overtuigd dat de lente de start is van een nieuw begin. Ik vul mijn longen met de frisse lucht en hou even vast, alsof ik hiermee ook het nu wil vasthouden.
Vandaag geen moetjes enkel genieten in het hier en nu.
Dit moment zou ik willen vangen en bewaren voor de dagen waarop mist mijn hoofd vult en zonlicht geen kans krijgt. Dagen waarop mijn gedachten me meesleuren in zorgen over morgen, spijt om wat was of schuldgevoel om wat is. In die dagen wil ik mij de warmte van de lentezon, de vogels op vrijersvoeten, de lentegeur van het gras en de gedachte dat wat telt enkel het hier en nu is herinneren.
De voorbije dagen waren naast zonnig, een heerlijk lentegevoel en opladen best pittig. Maya* grijpt elke kans om te verhinderen dat de lentezon warmte en kleur brengt in mijn gedachten. Als een leeuwin likkebaardend in het hoge gras beloert ze haar prooi, klaar om tot aanval te gaan. Het vraagt me de nodige inspanning, concentratie en energie om te verhinderen dat een zich van geen kwaad bewust slachtoffer ten prooi valt aan onze koningin van het woud. Haar eindeloze doorzettingsvermogen en overtuiging haar prooi te slim af te zijn zorgen ervoor dat ik constant op mijn hoede moet zijn. Maya neemt zoveel mentale ruimte in dat innerlijke rust vinden een klusje wordt. Een dagelijkse oefening in controle loslaten, genieten in het nu en Maya een stapje voorblijven. Soms lukt het mij om Maya af te leiden of te slim af te zijn en kan ik even uitrusten. Maar Maya is een doorzetter, geduldig en sluw. Ze heeft zich niet zomaar gewonnen. Ik weiger dat Maya de controle overneemt en mijn leven bepaalt. Met vallen en opstaan leer ik Maya kennen. Ik wil Maya een plaats geven in mijn leven, haar aanwezigheid omarmen in plaats van negeren of eindeloos de strijd aan te gaan. Wie weet worden we op een dag vrienden en wandelen we hand in hand mijn pad.
*Maya: is de verpersoonlijking van mijn negatieve gedachten. In het boeddhisme ‘monkey mind’, de benaming om al je gedachten en overtuigingen te omschrijven.