Wat een prachtig (weer) weekend! De zon laadt mijn hele zijn op. Ongelooflijk hoe de natuur de beste bondgenoot van mijn zijn is. Intens geluk, voelbaar in elke vezel van mijn lichaam, zit in kleine, natuurlijke dingen. Het mij ‘opladen’ zit in die kleine momentjes. Net zoals het overmand worden door spanning en verdriet, voelbaar in elke vezel van mijn lichaam, in kleine subtiele dingen zit. Eén woord, één blik kan mij zomaar onderuit halen en een tsunami aan innerlijke onrust bezorgen.
Rust creëren in mijn ratio en fysieke lichaam is een fulltime job. Het vraagt een constante opmerkzaamheid in het opmerken van de signalen en mezelf niet te verliezen in de spiraal van innerlijke onrust en paniek. Steeds vaker ervaar ik het gevoel te vechten voor wie ik werkelijk ben. Het is als zwemmen tegen de stroom in. Soms gaat de wind liggen en schijnt de zon, wordt de zee een kabbelend beekje en laad ik mijn lichaam op. Zwemmen is zoveel eenvoudiger zonder tegenwind. Maar al te vaak zorgen wind en regen voor hoge golven en ijskoud water. Het maakt van zwemmen een uitputtingsslag. En dan denk ik bij mezelf, komaan, zwemmen tegen wind zorgt voor betere spierontwikkeling en koud water verhoogt mijn immuunsysteem. Je wordt hier alleen sterker van! Alleen, twijfel ik steeds vaker of deze uitspraak niet meer dan een mythe is. Een fabeltje die de mensheid in het leven riep om zichzelf staande te houden. Ik mis innerlijke rust of moet ik zeggen “ik ervaar een sterke innerlijke onrust”? Dat gevoel uit je lichaam te willen springen, weg te lopen van jezelf. Het gevoel dat er een vulkaan in mij woont en elk ogenblik tot ontploffing zal komen. Begrijp mij niet verkeerd, ik zie die vulkaan niet als een vernietigend object tegenover mezelf of derden.
Ik zou willen dat mijn onrust meetbaar was of iemand heel even mijn onrust kon waarnemen.
Mij kon vertellen of mijn gevoel al dan niet gerechtvaardigd en terecht is. Misschien ervaart ieder mens elke dag die innerlijke onrust en spanning en kan ik er doodgewoon niet mee omgaan? Want eerlijk, ik vind dit innerlijk gevoel heftig en veel. Op dagen als vandaag kan ik moeilijk stilzitten, begin ik aan verschillende taken en werk niks af. Om te zwijgen over het onbehaaglijk gevoel te willen huilen en op de vraag “waarom?” de vinger niet te kunnen leggen.
Het kantelpunt, waar ik even geleden over schreef, is zo tastbaar aanwezig. Ik voer een innerlijke strijd met mijn innerlijke kind. Mijn pure ik vraagt om de door de jaren heen door mij geknutselde IK (omdat ik overtuigd was dat de pure ik niet goed genoeg was) te bedanken en los te laten. Bedanken, want zonder die persoon was ik niet tot bepaald inzicht en wijsheid gekomen. Maar het is tijd, ik voel letterlijk de drang, om los te laten en open te bloeien in mijn pure vorm.
Op een kantelpunt staan is kiezen voor het bekende, het veilige, comfortabele al schreeuwt elke vezel ‘nee’ of met angst, innerlijke paniek kiezen voor het onbekende waar ik zo naar hunker.
Het draait steeds om hetzelfde…. door de (spreekwoordelijke) deur stappen…..