Vandaag mocht ik, ondanks mijn misverstand, opnieuw plaatsnemen in de sofa. De zachte bruine zetel waar ik al zo vaak gezeten heb. Waar de wereld buiten even zonder mij mag verder razen, waar ik durf voelen wat ik liever niet wil voelen, waar tranen heel vaak mijn wangen strelen en woorden soms in mijn keel blijven hangen, waar ik met een hoofd vol twijfel binnenkom en altijd weer met nieuwe inzichten buitenstap.
Vandaag geen tranen en woorden die de weg naar buiten niet vinden. Het lukt me steeds beter om mijn gedachten, twijfels en onzekerheden te delen. Binnen deze ruimte voel ik me veilig en is vertrouwen gegroeid. Twee belangrijke peilers die langzaam, stap voor stap tot stand kwamen. Onlosmakelijk met elkaar verbonden. Zieleroerselen delen, tot inzicht komen, groeien, het kan niet zonder veiligheid en vertrouwen. Charline leert me stap voor stap te vertrouwen. Ze leerde me te vertrouwen op haar, maar nog belangrijker ze leert me vertrouwen op mezelf. Vertrouwen op mijn waarheid, mijn verhaal, mijn voelen, mijn tempo. Het is exact wat ik miste, waar ik naar zocht zonder te weten waar ik naar zocht. Het is daar dat mijn groei ligt. Durven thuiskomen bij mezelf.
Vandaag vertelde ik mijn inzicht. Een vaststelling die de voorbije weken door mijn hoofd bleef malen. Ik zocht naar de oorzaak, naar het waarom en vooral naar manieren om hier actief aan te werken.
Waarom haal ik mezelf zo makkelijk naar beneden? Waarom vertrouw ik zo weinig op mezelf? Waarom vind ik niet altijd de veiligheid bij mezelf? Waarom zoek ik, op momenten waarin paniek en angst overheerst, deze twee vaak bij iemand anders? Bij iemand waar ik me wel veilig voel. Bij iemand die ik wel vertrouw. En vaak is het al genoeg dat iemand me zegt; “Je kan het, Els. Je bent sterker dan je denkt. Zoek de natuur op. Adem.” Woorden die me laten zien dat ik serieus genomen word, het oké is om nu te voelen wat ik voel. Die me zachtjes terugbrengen naar mezelf.
En dan zegt ze plots die magische woorden. Woorden die me stil maken. Die zacht binnenkomen en ergens diep vanbinnen iets raken.
“Ik wilde je vooral meegeven dat je op jezelf mag vertrouwen en op je positieve gedachten. Je hebt de ander hiervoor niet nodig om je op positieve gedachten te brengen. Jij bent zelf in de mogelijkheid om tegenover de dingen waar je je zorgen over maakt ook gedachten te zetten die je innerlijke rust kunnen terugbrengen. En daar mag je gewoon 100% op vertrouwen.”
Ik hoor, ik knik en neem haar woorden in me op. Ze kijkt me aan, vraagt of ik begrijp wat ze zegt en herhaalt nogmaals de magische woorden.
Ik heb jarenlang geleerd om me te spiegelen aan een ander, om geruststelling buiten mezelf te zoeken, om te geloven dat de ander het beter weet dan ik. Dan voelt op ‘jezelf vertrouwen’ als een paar nieuwe oncomfortabel aanvoelende schoenen. Je tenen hebben te weinig bewegingsruimte en het nog stugge leer knelt om je voet. Je snoert de veters minder vast en soms wil je ze gewoon uittrekken. Het liefst wil je op blote voeten verder stappen of ze ruilen voor je oude paar stappers. Je wil het vertrouwde, het comfortabele terug. Maar je kocht met een reden nieuwe schoenen. Je weet, die oude schoenen zijn niet comfortabel en veilig aan je voeten.
Haar woorden sijpelen als een net niet volledig opengedraaide kraan binnen. Langzaam, zacht en net voldoende om het in me op te nemen.
En dan hoor ik niet haar woorden, ik luister naar haar woorden. Ik voel wat ze zegt, haar woorden stromen door mijn lijf. Ik twijfel, voor het eerst, geen seconde aan de woorden die ze sprak. Haar lichaamshouding vertelt me dat wat ze zegt ‘echt’ is. Ik voel hoe mijn wortels zich hechten aan de aarde. Hoe mijn lichaam wordt gevoed met vernieuwde zuurstof en voedingsstoffen.
Ik mag leren om niet altijd bevestiging te zoeken. Ik mag mijn eigen veilige plek worden. Ik hoef mijn innerlijke onrust niet te doven met advies of geruststelling van buitenaf. Ik mag naar binnen keren, mezelf aankijken en zeggen: “Ik zie me. Ik ben licht. Ik ben veilig.”
Ik kies bewust om het woord ‘moet’ niet te gebruiken. Omdat ik mag zacht zijn voor mezelf.
Vandaag was een gesprek met een belangrijk inzicht. Vandaag sprak iemand magische woorden. Het leek alsof ze kleurrijke confetti over me heen strooide. Elk kleurtje, elk woord een herinnering aan iets wat diep vanbinnen al aanwezig was. Een kracht in mij die ik te vaak niet naar waarde schat, die ik te vaak niet durf te vertrouwen, te vaak niet in geloof.
Ik schrijf het gesprek van 4/08/25 neer voor mezelf. Omdat ik me op momenten van twijfel zou herinneren, dat ik niet altijd iemand anders nodig hebben om tot rust te komen.
Dat ik zelf woorden kan spreken die me verzachten en laten landen. Dat ik het licht kan aansteken als het even donker is. Dat ik mijn vleugels kan openslaan, ook al voelt het nog wankel. Omdat ik steeds beter leer zweven op de wind.
Omdat ik kwetsbaarKRACHT ben.
Els