Deze namiddag koffieklets bij Lisa. Voor mij een grote tas meer melk dan koffie. Mijn lichaam durft wel eens een versnelling hoger te gaan na het drinken van meer dan 1 tas koffie per dag.
Een gesprek met Lisa gaat verder dan het weer, het huishouden of de ergernissen om de lange rij aan de kassa vanmorgen. Lisa is oprecht. Ze luistert echt. Ze stelt vragen die me laten nadenken. Ze durft advocaat van de duivel zijn. Ze verruimt mijn blik, moedigt me aan, houdt me een spiegel voor. Het zijn gesprekken die niet alleen in mijn hoofd blijven hangen, maar die ik voel in mijn hele lijf.
We kennen elkaar nog niet zo lang en Lisa is ruim 12 jaar jonger dan ik. Toch voelt het alsof we al jaren contact hebben. Beiden hebben we een moeilijke tijd gekend, een periode waarin het leven zwaar woog. Nu zitten we met regelmaat samen met een kop koffie te praten over wat we willen, waar we naar verlangen en hoe we ons hart weer kunnen volgen. We bewandelen een weg waarin spiritualiteit verweven zit.
Het is bijzonder om iemand te ontmoeten die niet alleen luistert, maar ook begrijpt dat zoeken niet altijd makkelijk is. We delen onze verlangens, onze dromen en de kleine stappen die ons dichter bij onszelf brengen. We luisteren,huilen, lachen en moedigen elkaar aan. En dat maakt onze gesprekken zo waardevol in een wereld waar gesprekken vaak vluchtig en oppervlakkig blijven.
Bij sommige mensen voel je in heel je lijf dit is ‘echt’. Omdat ze je niet alleen horen, maar ook zien. Omdat ze je niet naar de mond praten, maar ook uitdagen.
En precies daarom zijn onze koffiedates zoveel meer dan een gezellig moment. Het zijn boeien, ankers, havens.