Ik voel de behoefte om ook de minder aangename kant van wat reizen voor mij betekent te delen. Het deel dat ik niet zomaar vertel als iemand me straks vraagt “Hoe was het in Italië?”
Want vakantie is niet alleen koffers pakken, de zon op mijn huid, cultuur opsnuiven, kuieren langs smalle steegjes en herinneringen sprokkelen met mijn geliefden. Soms is vakantie voor mij ook overleven. Een innerlijke tweestrijd tussen mijn innerlijke criticus en gewoon willen zijn.
De spanning begon al ruim één week voor vertrek. Ik vertrek bijvoorbeeld nooit zonder een uitgebreide huisapotheek en nadat het huis een grondige poetsbeurt krijgt. Het huis moet spick en span zijn. Geen enkel plekje mag overgeslagen worden. En de diepvries wordt gevuld voor de thuisblijvers. Ondertussen maakte mijn criticus Maya in alfabetische volgorde lijstjes van wat er fout kan lopen gedurende onze 10-daagse trip.
Zoals water in een waterkoker dat langzaam zijn kookpunt bereikt, nam de onrust en spanning in mijn lijf toe naarmate het vertrek naderde.
Ik vocht tegen het gevoel dat paniek wilde zaaien. Tegen mijn innerlijke criticus ‘Maya’ die alles wat fout kon lopen tijdens de reis opsomde. Mijn hoofd probeerde me gerust te stellen en deed haar best om Maya te negeren. Maar de twijfel die toch toesloeg. En mijn lijf dat de eeuwige tweestrijd amper aankon. De spanning nestelde zich in mijn nek, schouders, deed mijn hart sneller slaan en belemmerde soms mijn ademhaling.
Maar ik vertrok met bonzend hart, een portie angst, tranen en de hoop dat ik onderweg rust zou vinden. Onderweg herhaalde ik als een mantra de mooie kanten van reizen. En ik leek de rust te vinden.
Maar pas aangekomen en ik kreeg dat ene sms’je van mijn broer waarin hij schreef dat zijn vrouw vocht voor haar leven.
Er volgden drie dagen van onzekerheid, leven met de valies binnen handbereik en een smartphone op luid. Maar we genoten ook van elkaar, de zon en al het moois wat de stad te bieden heeft. Het was een constante balans vinden tussen durven genieten en schuldgevoel. Tussen thuis willen zijn en hier met mijn gezin in het mooie Rome.
En er was Maya, mijn innerlijke criticus. Ze vond dat ik me niet zomaar mocht ontspannen. Dat het ongepast was. Dat ik op mijn hoede moest blijven. Soms lukte het mij om haar te negeren, maar even vaak ook niet.
Ik stelde tijdens deze reis vast dat het stemmetje in mijn hoofd dat me veiligheid belooft, vaak niets anders dan Maya is, mijn innerlijke criticus. Ze bedenkt graag rampscenario’s en ziet enkel wat fout kan gaan. Maar controle is vaak niets meer dan een illusie. Maya is een deel van mij, maar ze heeft niet de waarheid in pacht. Ik ben de regisseur van mijn verhaal. Maya mag haar mening geven, maar ik hoef haar niet blindelings te volgen. Ik mag vertrouwen op mezelf. Ik mag kiezen voor mezelf.
Dus wie dit leest en net als ik ook reist met meer dan alleen een koffer vol spullen. Voor wie net als ik worstelt met controle loslaten, met vertrouwen op jezelf en een inner criticus die je weinig rust gunt.
Weet….je bent niet alleen. Je bent niet zwak. Je bent onderweg, net als iedereen. Je doet het op jouw manier en dat is meer dan oké.
Sommige reizen maken we aan de buitenkant. Terug te vinden in prachtige vakantiekiekjes en mooie verhalen. Andere, even waardevolle reizen maken we vanbinnen. Zonder route, zonder kaart, zonder plan.
Ik kies voor een hart dat blijft voelen. Een hart dat kiest voor zachtheid, ook als de twijfel toeslaat. En dat besef… is misschien wel de meest waardevolle ontdekking van deze reis?