De voorbije veertien dagen waren… intens. Heftig, verwarrend, maar ook verhelderend. Broodnodig. Een wake-up call die ik niet had zien aankomen, maar wel nodig had.
Er gebeurde van alles buiten mij, en binnenin ging het minstens even hard tekeer. Het voelde alsof mijn hoofd veranderde in een eindeloze snelweg, vol gedachten die ongevraagd op- en afreden. Zonder verkeersregels, zonder rustpauze en zonder stoplicht.
Uit mijn hoofd komen? Het lukt me niet, met hoofdpijn tot gevolg. Ik probeer voor mezelf een en ander op een rijtje te zetten. Maar het voelt allemaal verwarrend en moeilijk onder woorden te brengen.
De mammografie, het gezwel dat gelukkig goedaardig bleek… het confronteerde me met een verlangen dat al zo lang in mij leeft, maar zich nu luider dan ooit laat horen:
ik wil dit leven niet zomaar leven. Ik wil het zin geven. En meer en meer voel ik… de worstelingen waar ik doorheen ga, zijn niet enkel van mij. Ze reiken verder, ouder. Ik wil deuren openen voor wie na mij komt. Voor mijn kinderen en hun kinderen. Want ik geloof, nee, ik weet dat we allemaal stukjes meedragen van het verleden van onze (groot)ouders. Onverwerkte emoties, ongeschreven verhalen, etterende wonden.
Zolang niemand die cirkel doorbreekt, blijven oude patronen zich herhalen. Ik wil die ketting doorbreken. Dat is mijn taak. Mijn opdracht. Maar ik hunker ook… naar een leven dat klopt met wie ik ben. Waarin ik adem durf halen, leven durf voelen. Genieten als Els. Met heel mijn lijf. In het moment. Uit mijn hoofd, in mijn lichaam.
Vandaag bracht therapie me iets onverwacht waardevols. Geen grootse inzichten, geen zware zielenroerselen. Gewoon… even ventileren. Ademen, landen….even mijn drukke hoofd uit. Mijn hoofd laten uitrazen. Vroeger zou ik dat frustrerend gevonden hebben. Te oppervlakkig, te weinig ‘werken’. Maar vandaag voelde het precies goed.
Ik word milder voor mezelf, zachter. En soms is net dat het moeilijkste werk dat er is, rust vinden in mijn hoofd.
En toch, ik ben er nog niet. Als ik nu zou stoppen met therapie, zou ik terugvallen in oude patronen. In oude pijnen. Soms wil ik opgeven. Ben ik moe van het vechten met mezelf. Want laat me eerlijk zijn… ik voer een oorlog met mezelf.
Maar iemand zei me onlangs: “Ik heb nooit gezegd dat aan jezelf werken makkelijk zou zijn.”
En die woorden zijn blijven hangen. Want ook al was het zwaar… ik heb het voorbije jaar een stevige basis gelegd. Ik ben niet meer wie ik was. En ik voel steeds beter wie ik wel ben, ook al durf ik haar nog niet helemaal vrij te laten.
Het vraagt moed om te blijven kiezen voor groei. Voor meer bewustwording en heling van mijn innerlijk kind. En hoe zwaar het soms ook voelt…ik ben onderweg. Ik ben op het goede pad.