Vandaag zet ik een bordje voor de deur en zet ik een advertentie op sociaal media met als opschrift ‘Maya, gratis mee te nemen’. Ze woont al jaren in mijn hoofd, exacte datum van in huis(hoofd)name weet ik niet. Ze neemt eerlijk gezegd behoorlijk wat plaats in. Niet fysiek natuurlijk, al voelt het soms wel zo, maar vooral in mijn hoofd. Wie interesse heeft mag haar gerust komen ophalen. Gratis zelfs, ik vraag er niets voor. Even een korte beschrijving, zodat je weet wat je in je hoofd haalt. Maya is bijzonder talentvol. Ze heeft de uitzonderlijk gave om in een mum van tijd van een mug een olifant te boetseren. Waar anderen een klein obstakel op de weg zien, schrijft zij moeiteloos en vol overtuiging een compleet rampscenario uit. Ze is ook een echte nachtwerker. Rond slaaptijd komt ze helemaal tot leven. Dan fluistert ze dingen in in je oor zoals: “Maar wat als…”
“Heb je dat wel goed gedaan?”
“Straks loopt het helemaal fout.”
Ze kan uren doorgaan tot in de vroege uurtjes. Aan doorzettingsvermogen heeft ze zeker geen gebrek. Daarnaast beschikt Maya ook over een indrukwekkende uitgebreide alfabetisch gerangschikte collectie twijfels. Twijfels over keuzes. Over woorden die ik zei of woorden die ik misschien beter had gezegd. Over keuzes die gemaakt moeten worden of eindelijk gemaakt werden. Ze heeft best wel groene vingers en kan paniek zaaien op de meest onverwachte momenten. In de auto, onder de douche, tijdens een gezellig etentje of net wanneer ik eindelijk rustig met een kop koffie en boek in de zetel zit. Multitasken kan ze trouwens ook. Tegelijk piekeren, analyseren, overdenken. Maya is een meester in het bedenken van het ergste wat zou kunnen gebeuren. Samengevat, met Maya in je hoofd hoef je nooit meer te genieten van heerlijke rust in je hoofd en raak je nooit meer verveeld. Ze is een zeer actieve, pittige dame. Dus… wie wil? Ik heb deze ochtend mijn advertentie nog even nagelezen en misschien hoort Maya gewoon bij mij. Ze is zoals dat beeldje op de kast dat je al honderd keer wilde wegdoen, maar eigenlijk toch deel van het geheel is. Maar….. misschien moet ik nieuwe afspraken maken? Dat Maya nog wel af en toe haar mening mag laten horen, maar niet meer de eindregisseur van mijn verhaal mag zijn. Dat ze mij mag waarschuwen als ze denkt dat gevaar om de hoek loert, maar niet uit elke mug een olifant hoeft te boetseren. En dat ik haar gewoon mag aankijken, glimlachen en zeggen; “Dank je Maya, voor het advies. Ik heb je gehoord. Vandaag vertrouw ik op mijn kracht. Vandaag kies ik voor rust in mijn hoofd.” En eerlijk, Maya heeft ook een zacht kantje. Ze houdt van mij en wil me beschermen tegen alle pijn. Ze wil dat ik voorzichtig ben met mezelf. Ze vindt het belangrijk dat ik luister naar mijn lichaam, dat dingen me raken omdat ze belangrijk voor me zijn. Dus….. ik heb beslist, het bordje ‘gratis mee te nemen’ laat ik nog even in de gang staan en de advertentie wordt niet openbaar gezet. Maya blijft.