Vanmorgen sms’te ik hem:
“Goedemorgen, vanavond eten we zalm met wortelpuree. Wortels en aardappelen staan al klaar in de Thermomix.”
Misschien niet het meest culinaire menu en combinatie, maar ik was blij dat ik het zelf geregeld had. En ik hoefde het huis niet meer uit.
Zijn antwoord kwam even later:
“Kon je weer niet wachten tot vanavond?” Niet de reactie waarop ik gehoopt had en ik reageer wat geïrriteerd terug:
“Goed van jou was ook een fijn antwoord geweest. Ik wil niet alle druk op jou leggen.”
Zijn reactie daarna bleef hangen:
“Je mag geen druk uitoefenen met je hand*. Ik vind het niet fijn dat je niet luistert naar het advies.”
Zijn reactie bleef hangen. Hij had gelijk. De arts had duidelijk gezegd dat ik mijn hand rust moet geven, niet tillen en geen druk. Geduld. Luisteren naar mijn lichaam. Maar ik denk, ach, even snel, kan geen kwaad. Ik negeer niet alleen het advies van de arts, maar ook de bezorgdheid van iemand die oprecht met mij begaan is.
Zijn reactie zette me aan het denken.
Ik had het nog niet zo bekeken, vanuit zijn perspectief. Ik vul zijn reactie meteen negatief in. Denk dat hij me gemakzuchtig vond, of een profiteur. Iets wat ik heel vaak ook bij anderen doe. Maar was dat wel zo?
Hij is bezorgd, lief, misschien zelfs meer dan ik op dat moment voor mezelf ben. Waarom vul ik zo makkelijk in voor een ander? En bovenal waarom is wat ik invul voor een ander steeds donker gekleurd?
Waarom denk ik niet: “Stijn is bezorgd. Hij wil druk van mijn schouders halen.”
Waarom ga ik er niet vanuit dat mensen het goed bedoelen?
Misschien omdat ik dat voor mezelf niet zo goed kan? Mild zijn. Vertrouwen op het goede in mezelf, en in de ander. Ik ben zo gewend geraakt om te denken dat ik tot last ben. Dat ik het verkeerd doe. Dat de ander teleurgesteld zal zijn. Ik wil niet goed praten wat ik doe, absoluut niet. Het is fout van mij.
Maar zo ontstaan verhalen in mijn hoofd. Donkere verhalen. Gedachten en overtuigingen die me kleiner maken dan ik misschien werkelijk ben.
Misschien mag ik leren om eerst te voelen en pas daarna in te vullen?
En als ik dan toch iets invul, laat het dan iets positiefs zijn. Iets wat liefde, positiviteit en vertrouwen uitstraalt.
Want misschien, heel misschien, is het niet zo donker als ik denk.
Misschien ben ik diegene die het donker maakt en wat licht mag toelaten?
*Ik onderging voor de tweede maal een carpaal tunnel ingreep.