Ze zet me opnieuw aan het denken. Ze, Charline, mijn psycholoog. Ik vertelde haar over hoe ik me gevangen voel tussen twee muren. Metershoge muren zonder vensters of deur, zonder enig zicht op het pad dat ik al aflegde of het pad dat nog voor me ligt. Een benauwend, claustrofobisch gevoel dat me soms letterlijk de adem beneemt.
Charline bekeek het van de positieve kant “Gelukkig heb je niet het gevoel in een doos te zitten, anders kon je geen kant meer op.” Ik keek haar aan en dacht bij mezelf: “mooie metafoor, maar wat kan ik ermee?” Ze voegde er meteen aan toe “Je hebt de mogelijkheid om links of rechts je pad te vervolgen of je kan over de muur klimmen. Het is aan jou de keuze.”
Maar haar woorden of beter haar kijk lijkt zo eenvoudig, bijna simplistisch. Maak ik het dan te ingewikkeld? Raakt Charline net de kern van mijn strijd? Dat ik niet durf te kiezen uit angst om te vallen, terwijl de verandering gewoon naast me ligt?
We zijn nu enkele dagen verder en haar woorden blijven hangen in mijn hoofd. Er beweegt iets in mij, al kan ik niet precies zeggen wat. Het is misschien het besef dat er altijd een weg is, alleen moet je het willen zien en aannemen. De weerstand maakt plaats voor zachtheid. De muren zijn er nog steeds, maar ik zie de ruimte tussen de twee muren. Ik kan niet voor-of achteruit, maar Charline heeft gelijk, links of rechts ligt zonder twijfel een pad rondom de muur.
Wat als de muren er niet zijn om me gevangen te houden, maar om me te laten zien dat mijn blik te eng is? Dat er meer paden zijn dan het pad voor en achter mij. Ik weet, vertrouw erop dat ik precies ben waar ik moet zijn, al voelt het soms heftig. Het is nu nog niet helemaal duidelijk….
Eerlijk, vertrouwen op mijn innerlijke stem is nieuw en voelt onwennig. Maar vanuit mijn onzekerheid ontkiemt een zaadje. Het wortelt elke dag wat dieper de vruchtbare aarde in. Mijn vertrouwen groeit, om te vliegen met mijn vleugels van kwetsbaarkracht.