Ik brak de vaas bewust, met een hamer. Niet uit frustratie of woede, maar vanuit een symbolisch gebaar. Om te leren loslaten, te durven kijken naar de scherven, naar wat gebroken is. Ik lijmde een gebroken vaas met goudlijm. Niet perfect en daar schuilt net mijn leerproces. De breuken blijven zichtbaar en er ontbreken enkele minuscule stukjes glas, maar samen met het goud vormt de vaas een uniek stuk.
Ik herken mezelf in die vaas. Ze weerspiegelt de hindernissen in mijn leven. Het jarenlang hardnekkig verbergen van wat diep in mij gezien wilde worden. Het overtuigd zijn van de gedachte dat de breuklijnen, de scherven in mijn leven een teken waren van kwetsbaarheid. Van minder betekenisvol, krachtiger zijn dan de ander. Ik heb lang gedacht dat ik alleen iets waard kon zijn als ik heel was. Als ik glimlachte, sterk was, overeind bleef, zelfs wanneer het stormde in mijn lijf. Dat innerlijke pijn iets was om te verstoppen, veilig achter mijn masker. Dat de barsten iets waren om te verbergen, netjes gelijmd met onzichtbare lijm zodat niemand zou merken waar het ooit fout ging.
Maar zie….
Daar waar het brak komt het licht binnen. Net daar waar ik dacht te falen, kwetsbaar te zijn vond ik mezelf terug. De barsten laten zien waar mijn hart geraakt werd, maar ook waar mijn kracht schuilt. Langzaam leer ik om niet langer te verbergen wat pijn doet, maar het met zachtheid en liefde te omarmen. Om stil te staan bij wat ik liever hardnekkig verborgen hield. De moeilijkheden in mijn leven zijn niet langer enkel donkere periodes die ik wil vergeten. Het waren mijn leermomenten. Ze leerden me loslaten, vertrouwen, en mezelf omarmen met alle imperfecties die ik ooit probeerde te verbergen.
Soms voelt het nog ongemakkelijk om die breuken te tonen. Om te zeggen “Hier brak ik.” Maar ik merk dat net daar telkens de kracht in mijn kwetsbaarheid ontstaat. In het delen van wat rauw is, in het durven tonen van wat echt is. De gouden lijm die de vaas herstelt maakt ze niet minder mooi. Het maakt haar net uniek. Precies zoals bij elk van ons.
Elk vertoont zijn barsten, breuklijnen en af en toe ontbreekt een stukje. De barsten vertellen waar we doorheen zijn gegaan. Ze dragen sporen van veerkracht, moed en groei. Ze zijn het gouden randje dat ons verhaal glans geeft. Ik probeer nu met andere ogen naar mijn eigen breuken te kijken. Niet langer met schaamte, maar met mildheid. Ze herinneren me eraan dat ik mag en kan blijven helen, telkens opnieuw. Dat ik niet perfect hoef te zijn om waardevol te zijn. Dat schoonheid soms pas zichtbaar wordt wanneer we durven breken. Dus leer ik elke dag wat meer mezelf te laten zien met mijn barsten. Niet perfect, maar echt. Niet ongeschonden, maar vol goesting in het leven. Niet minder, maar juist meer.