Een wandeling bij zonsondergang, hoofdtelefoon op. De typische geur van een lente-avond streelt mijn neus, een mengeling van vochtige aarde, gras en bloesems. Een moment van intens geluk in zijn puurste onversneden vorm, voelbaar in elke vezel van mijn lijf. Zo’n moment waarop tranen mijn wangen kussen, ontroerd door de gouden gloed. Geluk dat met geen nieuwe schoenen, bril of hemd van mijn favoriete merk te evenaren is.
Charline omschreef het deze avond precies zoals ik het ervaar en ik ooit in een schrijfsel neerpende. Het gevoel even alleen op de wereld te zijn en een zelfzekerheid die ik in de dagelijkse drukte niet ken. Een rust die het diepste van mijn zijn bezielt, thuiskomen bij mezelf. Maar ook een gevoel van heimwee naar iets dat ik niet meer ken, verlangen naar iets wat ik doorheen de jaren niet durfde tonen. Verdriet over wat is geweest en om de stukjes van mezelf die ik ben kwijtgeraakt of beschadigd zijn. Pijn, met geen pijnstiller te stillen. Een wond die nog niet genezen is, het litteken nog niet gevormd.
En toch voel ik geluk; puur, rauw en eerlijk geluk. Geluk zonder ego, dat niet schreeuwt om gezien te worden. Geluk dat stil fluistert ‘Je bent wie je bent en dat is meer dan genoeg. Leef, laat je licht stralen.’ Ik word gevoed door rust, een gevoel dat ik eindelijk thuis ben.
En dan kom je thuis, de koptelefoon wordt op zijn vertrouwde plaats aan de haak gehangen en de wandelschoenen in de kast gezet samen met het hemelse gevoel. Alsof het moment van puur rauw geluk geen plaats verdient in de dagelijkse ratrace van het leven.
Ondertussen is het herfst in mijn lijf. Ik voel hoe de winter elk ogenblik kan aankloppen, mijn lichaam bereidt zich voor om los te laten. Een fase van vertragen en naar binnen keren. Ik hou van deze periode in mijn cyclus. De periode waarin tranen nog sneller de weg naar buiten vinden, voelen nog intenser wordt en toch voel ik mij vrouwelijker en krachtiger dan ooit.
Kwetsbaar en kracht, hand in hand, kwetsbaarkracht. Kwetsbaarkracht wat diep in mij groeit, door niemand kan geraakt worden. Een oerkracht in mij, zoals mijn vleugels die mij mij opvangen als ik val, dragen doorheen de storm, me laten zweven op de wind. Mijn ValVleugels…steun, mijn kwetsbaarheid en kracht.