Het waren maar foto’s. Toch?

Een dag als vandaag is fijn. Eigenlijk begon het al vrijdag. Mijn bed lag vol kleren. Rokken, blouses, blazers, broeken….Verschillende kleuren, verschillende seizoenen, verschillende stijlen. Ik bleef maar passen en wisselen. Maar bij niets voelde het ‘wauw’! Niets was goed. Ik liet het bed met stapels kledij voor wat het was en ging naar buiten. Ruim een halfuur, of toch naar mijn audhd-gevoel, lag ik in het gras. Ik keek naar de wolken die voorbijdreven. Naar kleine beestjes die tussen het gras hun eigen weg gingen. En daar kwam het inzicht. Ik wil geen opgetutte outfit. Geen versie van mezelf die haar uiterste best doet om het allerbeste te tonen. Geen overdreven make-up waarachter ik me kan verstoppen. Ik wil echte foto’s. Het doel is mezelf durven tonen, precies zoals ik ben. Niet een zoveelste ‘betere’ versie van mezelf. Ik wil mezelf eindelijk echt laten zien, waarom zou ik me dan opnieuw verstoppen?

Alle kleren werden netjes terug opgehangen. En ik koos een dagdagelijkse broek, een blazer en een topje die ik normaal enkel onder een blouse of trui durf te dragen. Terwijl ik die combinatie net zo mooi en vrouwelijk vind. Ik kies alleen voor mezelf. Voor de kleren waarin ik me goed voel. Voor wat bij mij past. Voor hoe ik mezelf graag zie. Voor de kleren waarin ik me goed voel. Dit is mijn lijf, dat me al 46 jaar draagt. Door mooie dagen en moeilijke momenten. Door veranderingen, onzekerheden en groei. Mijn lijf hoeft niet perfect te zijn om gezien te mogen worden.

Ik heb genoten. Van de fotoshoot. Al vond ik het best héél spannend. Het was buiten mijn comfortzone stappen. Ik wilde mezelf even anders zien. Coby slaagde er snel in om het ijs te breken. Geen druk, geen onnatuurlijk poses. Gewoon hoe ik ben. En ik voelde me vrouw. Niet het buitenbeentje. Niet de labels. Niet het lelijke eendje. Maar gewoon… vrouw. Een vrouw die niet hoefde te verdwijnen in de massa. Ik durfde mezelf letterlijk te tonen. Geen oversized kleurrijke kledij. Geen lagen make-up. Er was geen mogelijkheid om me te verstoppen achter een versie van mezelf waarvan ik denk dat ze beter in het plaatje past. Gewoon een vrouw die er ook mag zijn. En dat klinkt zo simpel, maar voor mij was het dat niet.

Maar enkele uren later zit ik hier met een hoofd en een lijf dat duidelijk zegt dat het genoeg is geweest. Ik kan niet thuiskomen, mijn schoenen uitdoen en denken: dat was leuk en klaar. Dat iets tegelijk zo fijn kan zijn en toch zoveel van mij kan vragen, blijft soms moeilijk te begrijpen. Want er is niets misgegaan. Ik heb geen slechte dag gehad. Integendeel. Het was fijn. Maar ook wat fijn is, vraagt veel. Heel veel. De vele indrukken. De gesprekken met iemand die ik amper ken. De spanning vooraf. Het gevoel tijdens de shoot waar ik niet altijd blijf mee weet. Het mezelf laten zien. Het durven voelen wat het met mijn lijf doet. Het kijken naar mezelf op een manier die ik niet gewoon ben.

Dat maakt een fijne dag soms best ingewikkeld. Want ik heb oprecht genoten en toch kan ik tegelijk helemaal op zijn. Ik kan dankbaar zijn en toch behoefte hebben aan stilte. Ik kan me goed gevoeld hebben en toch moeten huilen. Ik kan iets fantastisch gevonden hebben en daarna uren nodig hebben om weer tot mezelf te komen. Ik kan mijn hoofd niet zomaar uitzetten wanneer de dag voorbij is. Mijn hoofd en lijf blijven nog even doorgaan. Het betekent niet dat ik het liever niet had meegemaakt. Of dat ik ondankbaar ben. Integendeel. Zo’n dagen zijn het absoluut waard om helemaal te voelen. Ik heb alleen wat extra tijd nodig om te verwerken wat er gebeurd is. Ook al was het leuk. Ook al heb ik genoten. Ook al zou ik deze dag zo opnieuw doen. Eén gebeurtenis, één dag verwerken is niet alleen nodig na iets moeilijks. Ook mooie dingen komen binnen en vragen dagenlang sluimert energie. Soms zelfs meer dan ik besef. Vandaag was bijzonder. En vandaag was ook veel. Dat mag allemaal tegelijk bestaan. Ik hoef ook niet te doen alsof het niks met me doet.