Ik stap omdat ik afscheid wil nemen. Van de vrouw die zo lang heeft geprobeerd iemand te zijn die ze niet was. Van de vrouw die zich heeft aangepast tot ze zichzelf bijna niet meer herkende. Van de vrouw die dacht dat sterk zijn betekende dat ze alles alleen moest kunnen. Van de vrouw die haar eigen gevoel wantrouwde. Van de vrouw die dacht dat ze pas goed genoeg was als ze minder nadacht, minder emotioneel, minder gevoelig, minder veel was. Ik wil haar bedanken want zij heeft mij hier gebracht. Zij heeft gevochten. Ze heeft zich aangepast. Ze heeft gezwegen wanneer spreken voor mij te moeilijk was. Ze heeft doorgezet wanneer stoppen misschien veel gemakkelijker was geweest. Ze heeft geprobeerd te passen in een wereld waarin ze zichzelf steeds opnieuw moest aanpassen. Ik wil tijdens mijn tocht afscheid nemen van mijn oude ik. Maar eerst wil ik haar omarmen, nog even knuffelen. Ik wil haar aankijken en zeggen:Je hebt het goed gedaan. Je deed wat je kon met de mogelijkheden die je had. Deze 100 kilometer betekenen voor mij bij elke stap een stukje afscheid nemen van alles wat ik dacht te moeten zijn. Afscheid van zoveel gedachten. Misschien lukt het mij om onderweg een stukje pijn achter te laten? Misschien lukt het mij een oud verhaal achter te laten? Een stem die zegt dat ik niet genoeg ben. De behoefte om mezelf voortdurend te bewijzen. De versie van mezelf die vooral bezig was met overleven. Ik hoop vooral onderweg ook iets mee te nemen naar huis. Niet alleen een medaille. Maar mezelf. Voor het eerst echt mezelf. De vrouw die ik vandaag steeds beter leer kennen. Die durft voelen. Die nog te vaak denkt. Die nog twijfelt. Die soms nog héél bang is. Die niet altijd weet waar ze naartoe gaat. Maar die toch de moed vindt om verder te stappen. Die steeds minder bang wordt om gewoon zichzelf te zijn. Ik laat de oude versie van mezelf vrij zodat ik twee armen vrij heb om mezelf te omarmen. Ook mijn chaos. Mijn gevoeligheid. Mijn kwetsbaarheid. De dingen die ik vroeger liever verstopte. Ik wil mezelf graag zien zonder voorwaarden. Niet omdat ik (hopelijk) 100 kilometer heb gestapt. Maar omdat ik het probeerde ook al betekende het niet weten of het lukt, de controle loslaten. Omdat ik mezelf eindelijk begin te zien zoals ik ben. En misschien loop ik daarom straks niet alleen richting die finish? Maar loop ik vooral weg van wie ik dacht dat ik moest zijn. Loop ik straks de eindmeet over in de armen van wie ik ben en hoef ik niets meer te bewijzen. En ben ik trots op wie ik ben. Op wie ik diep vanbinnen altijd ben geweest. De 100 km is voor mij een afscheid. De finish is een dankjewel. Een warme knuffel…. En vooral…een thuiskomen bij mezelf.