Als de volumeknop plots op 36 staat in plaats van de gebruikelijke 32, en ‘Like a Virgin’ luid door de speakers galmt, dan weet ik genoeg. Er moest stoom afgelaten worden, veel stoom. Zoveel dat een stoombad er zonder twijfel jaloers van zou worden. Mijn overprikkelend zenuwstelsel vraagt om rust, dit was geen gewone dag. Wat een dag! Eentje vol emoties die verder uit elkaar lagen dan dag en nacht. Eentje waarin alles tegelijk door mijn lijf leek te razen.
Vandaag stapte ik ver buiten mijn comfortzone. Van schrijven op een blanco blad waar ik me enigszins veilig kan verschuilen, naar mijn stem echt laten horen, letterlijk. Ik nam deel aan een podcast van ‘Het Huis van Anders’. En mijn lijf stond onder hoogspanning. Mijn innerlijk kind schreeuwde ongeduldig omdat het eindelijk gehoord mocht worden. Maya zat ondertussen goed zichtbaar met een megafoon in de hand alle mogelijke rampscenario’s zorgvuldig op te sommen. “Wat als je blokkeert?” “Wat als je raar overkomt?” “Wat als mensen je anders bekijken?” “Wat als je te veel bent of net niet genoeg?” En ik, ik stond daar ergens in een hoek, niet meer wetend naar wie ik moest luisteren.
De eerste opname voelde dan ook helemaal niet als mezelf. Het voelde als een braaf, keurig opgevoerd toneelstuk. Ik was vooral bezig met hoe ik moest klinken in plaats van gewoon te zijn wie ik ben. En dat was nu net niet wat ik wilde. Ik wilde mijn innerlijk vuur, mijn stem laten bestaan. Mijn verhaal, mijn beleving, mijn pad. Mijn anders zijn. Gelukkig voelde Coby, van het huis van anders, die de podcast begeleidde, dat feilloos aan. We hielden een korte pauze, even ademruimte voor mijn overprikkelde brein. En misschien nog belangrijker; ze paste zich aan mij aan en niet andersom. Ik hoefde mezelf niet uit te leggen.Niet te maskeren, niet te verantwoorden. Niet te verontschuldigen voor hoe mijn hoofd werkt. Het was gewoon oké. “Welkom in de wereld van neurodivergentie,” grapte ze met een kwinkslag.
Poging twee voelde anders. Nog steeds spannend, nog steeds verre van perfect. Maar eerlijker, vanuit mijn beleving. Meer vanuit wie ik echt ben. Gewoon ik en dat voelde goed. Nu kan ik enkel nog één ding, loslaten. En dat is nu net één van de moeilijkste dingen voor iemand die liefst alle touwtjes stevig in handen houdt. Want woensdag gaat het de wereld in en heb ik geen controle over hoe mensen luisteren. Hoe ze reageren, wat ze denken, wat ze begrijpen of net niet begrijpen. De podcast voelt voor mij als iets belangrijks. Het is niet gewoon “een gesprek opnemen”. Het voelt als een stukje uit de kast komen. Veel mensen in mijn nabije omgeving weten nog niet over mijn dubbele diagnose. Omdat ik geen juiste woorden vind. Omdat uitleg geven energie vraagt. Omdat kwetsbaar durven zijn moed vraagt. Omdat ik bang ben voor onbegrip of medelijden. En misschien ook omdat een deel van mij het zelf nog volop aan het verwerken is.
Maar via deze weg, de podcast voelt het veiliger. Mensen kunnen luisteren op hun tempo. Kunnen pauzeren, opnieuw beluisteren, nadenken en laten bezinken. Zonder dat ik tegenover hen moet zitten en mijn hoofd duizend gezichtsuitdrukkingen probeert te analyseren. Voor mij veiliger. En toch was vandaag voor mij groei. Omdat ik het deed met de voelbare angst in mijn lijf. Met Maya haar afkeurende blik. Met alle twijfel in mijn brein.
Niet perfect.
Wel echt.
Helemaal ik.