Bijna 45, het klinkt zo volwassen, matuur, diep geworteld en evenwichtig. En toch… ergens diep van binnen voel ik nog steeds dat stukje van mij dat 18 is. Mijn wortels reiken minder diep verbonden met de aarde dan ik zou willen. Ik balanceer tussen kracht en kwetsbaarheid, tussen dragen en gedragen worden. Het is als zwemmen in rustig water en even later amper het hoofd boven water kunnen houden. Ik denk te vaak dat anderen op 45 jaar alles voor elkaar hebben, duidelijk weten wie ze zijn en wat ze willen. Ik merk dat mijn zelfvertrouwen nog steeds zo nauw verbonden is met wat anderen van mij denken. Het meisje in mij dat ooit pleasen op prioriteit nummer één zette, dat altijd de mening van een ander boven zichzelf zette, dat veel te vaak een masker opzette om geliefd te zijn… dat meisje leeft nog steeds in mij. Soms voel ik die angst om niet genoeg te zijn, om te falen of teleur te stellen.
En toch… kan ik nog steeds lachen en grappen maken zoals dat meisje van 18. Voor de spiegel controleren of mijn outfit wel past, zalig lang make-up aanbrengen, grappen en grollen, plezier hebben in kleine rituelen die mij echt mezelf laten voelen. Wat als volwassen zijn gaat over leren meebewegen met de stormen? Over zacht durven zijn in een wereld die vaak hard aanvoelt. Over jezelf toestaan dat je niet altijd alles hoeft te weten, te kunnen of te dragen. Misschien is het een illusie dat we alles voor elkaar moeten hebben en zit de wijsheid in erkennen dat onze 18-jarige ‘ik’ nog steeds een stukje in ons leeft? Dat het meisje in mij nog mag zoeken, dromen, nieuwsgierig zijn, maar ook bang mag zijn. Het meisje dat nog mag zoeken, vallen en weer opstaan.
Vijfenveertig voelt voor mij bijzonder.
Bijna 45 jaar en 4 + 5 is 9. September is de de negende maand van het jaar. We zijn in het jaar 2025, ook een 9.Drie keer 9, een krachtig teken in de spirituele wereld. Het getal van afronding, van een cyclus die ten einde loopt. Van loslaten wat niet meer bij je hoort en een nieuw hoofdstuk beginnen. Deze gedachte vind ik spannend en mooi tegelijk. Ik geloof dat het tijd is om in liefde en zachtheid los te laten wat zwaar voelt, mee te nemen wat me voedt en energie geeft. Dat er ruimte mag ontstaan om te vertrouwen, te kiezen vanuit mijn diepste zijn. Ik ben klaar om dromen waar te maken, onvolmaakt en echt.
…..en weet je, stiekem ben ik nog steeds dat 18-jarige meisje dat met kriebels in de buik uitkijkt naar haar verjaardag, een dag die voelt als bijzonder. En dat gevoel wil ik altijd bewaren, dat jeugdige, speelse enthousiasme om mijn leef-tijd te vieren.