De nacht na therapie is altijd anders. Mijn hoofd draait overuren en mijn lijf is onrustig. De smartwatch heeft amper 5u11 slaap aan. Het gesprek was geen hoge golf aan emoties, geen tranen, geen graven in de diepte, geen zoeken naar woorden, geen momenten van bevriezen. En toch…blijft ons gesprek zachtjes nazinderen als een rustig liedje dat keer op keer in je hoofd blijft spelen. Twee zinnen raakten me diep. Niet omdat ze als een pleister van een oude wonde werd getrokken. Maar omdat ze mijn innerlijk licht nog feller liet schijnen. De woorden “Els, er is iets veranderd aan jou. Je straalt rust uit” zijn een weerspiegeling van wat ik in elke vezel van mijn lijf gewaarwordt. Ze herinnert mij dat wat je voelt je ook uitstraalt. Jouw omgeving merkt de verandering op. Het voelt onwennig, vreemd, bijna onwerkelijk dat mensen die me al een tijdje kennen de verandering opmerken. De voorbije week voelde ik hoe ik dichter naar mijn kern groeide. Bewuster leven, echt luisteren naar mijn innerlijke stem, met aandacht voelen naar wat mijn lichaam mij wil zeggen. Ik leer te vertrouwen op mijn innerlijke kracht. Het voelt als steeds meer thuiskomen bij mezelf.
Maar dan is er Maya, altijd aanwezig. Soms op de achtergrond, vaak schreeuwend, soms stil hoofdschuddend. Ze daagt me uit, zaait twijfel en probeert me uit balans te brengen. Het vraagt nog steeds veel energie om me bewust te zijn van haar aanwezigheid. Om niet klakkeloos haar gedachten te volgen. Het is zoeken naar waar mijn waarheid ligt. Ik kan me mateloos ergeren, vaak tot tranen toe, aan haar aanwezigheid. Af en toe draai ik met mijn ogen en zucht ik even. Ik weet dat ze meer is dan een zoemende irriterende mug rond mijn oren. Maya leert me bewuster leven, leven vanuit mijn kern. Maar de woorden van de psycholoog hebben me geraakt. Ze laat me zien dat innerlijk rust meer is dan enkel de afname van onrust in mijn lijf. Innerlijke rust is durven voelen, durven zijn, durven vertrouwen, durven kiezen voor mijn pad.
Dus ik weet ook een woelige nacht gaat voorbij. Na maneschijn komt zonneschijn. Het één heeft het andere nodig. Het één is niet beter dan het ander. Beiden kunnen mij ontroeren. Dus ik adem, voel, vertrouw….en kom steeds meer thuis bij mezelf.