Ik verloor een stukje van mijn hart aan Italië.
Aan de trage dagen gevuld met zonlicht, cipressen als statige dames en heren, de warme zuiderse kleuren, het kuieren in smalle steegjes, de geur bij zonsondergang en… de traagheid die hier als vanzelf lijkt te ontstaan.
Ik vond een stukje terug wat ik doorheen de jaren kwijt was geraakt. Het gevoel van ruimte, LEEFruimte.
Ik kreeg opnieuw een lesje in loslaten en vertragen. In gewoon zijn zonder alles te moeten snappen of controleren.
Ik dacht altijd dat ik de dingen onder controle moest houden. Het voelde veilig om alles te plannen, te overdenken, te sturen. Ik dacht dat ik pas rustig kon zijn als ‘alles’ onder controle was. Als alles liep volgens mijn strakke norm.
Maar het hardnekkig zoeken naar controle bezorgd me onrust en paniek in plaats van rust. Ik besef steeds vaker, controle is niets meer dan een stemmetje in mijn hoofd. Controle wordt gecreëerd door mijn inner criticus Maya.
Loslaten is wat gebeurt wanneer je niet meer vasthoudt. Wanneer je durft te leven in het nu.
Vertragen is niet trager lopen, maar zachter zijn. Geen 30 stappen voorop willen denken, geen doemscenario’s creëren, maar vertrouwen in wat er nu is.
Ik neem het Italiaanse gevoel mee naar huis. Niet in de koffer vol vuile kleren en souvenirs, maar in mijn hart.
Naast de vele herinneringen, honderden foto’s en gebruinde huid neem ik de kunst van het vertragen,de zachtheid van gewoon zijn en het loslaten van controle met me mee.
Met een zachtere blik kijken… naar mezelf… naar het leven… naar loslaten.
Vertragen, genieten, verwonderen…..
Els