Nog nooit verliet ik met zo’n ‘wauw’ gevoel de praktijk. Echt, nog nooit. Het is een gevoel dat ik moeilijk kan benoemen, omdat ik het voorheen nooit heb ervaren. Maar dat maakt het niet minder intens. Integendeel. Het is zo ‘wauw’ dat ik het voel in elke vezel van mijn lijf.
Op de weg naar huis speelt één liedje. Een paar tranen glijden zachtjes over mijn wangen. Geen tranen van verdriet, boosheid of wanhoop deze keer. Het zijn tranen omdat mijn tunnel plots verlicht is. Omdat ik voor het eerst een opening zie.
Thuis gooi ik de voordeur open en vlieg ik mijn man om de hals. Mijn schoenen nog aan en geloof me, dat zegt veel. De adrenaline giert door mijn lijf. Stilzitten lukt niet. Ik neem mijn hoofdtelefoon en trek de deur achter me dicht. Wandelen, ademen en voelen. De hele wandeling luister ik opnieuw naar dat ene liedje, opnieuw en opnieuw. Het liedje vind je terug in één van mijn post ‘ Niemand is volmaakt….. liefde is niet volmaakt, maar eindeloos mooi’.
Een grote glimlach verschijnt op mijn gezicht. Ergens hoop ik dat mensen die me passeren het kunnen zien. Dat ze aan mijn manier van wandelen zien wat er net gebeurd is. Want ik zou het willen uitschreeuwen: “Weet je wat ik daarnet gedaan heb?!”
Voor het eerst heb ik tijdens een gesprek met Charline alles gezegd wat ik wilde zeggen. Echt alles. Niet altijd even vlot, soms met een omweg, wat twijfel of schaamte, maar ik heb het gedaan. Ik ben voorbij mijn schaamte gestapt. Niet langer gevangen in het eindeloze twijfelen: kan ik dit wel vertellen, wat gaat ze denken, ik schaam me…
Vandaag haalde ik stenen uit mijn weermuur. Geen voegen, maar echte stenen. Ik liet Charline binnen mijn veilige weermuur. Dat voelt kwetsbaar, maar tegelijk ongelooflijk krachtig. Voor het eerst klopt het woord op mijn huid ‘kwetsbaarKRACHT’.
Voor het eerst voel ik me écht trots op mezelf. Niet omdat ik perfect ben, niet omdat alles ineens opgelost is. Maar omdat ik verder ga dan groei, ik voel dat ik langzaam bloei! Er zijn stenen verwijderd uit mijn weermuur en ik plaats ze nooit meer terug! Dat is nieuw en dat gevoel wil ik nooit meer kwijt!
Zo mooi dat je dit zo intens “aan den lijve” kon voelen.
Dit gevoel slaan je cellen ook op.
En terugdenken aan deze bijzondere ervaring kan je ook op mindere momenten telkens helpen her-inneren hoe zoet het leven kan smaken en dat je dat echt mag toelaten en omarmen.
Liliane.