Mijn lijf zindert nog na. Ik lijk nog steeds naar adem te happen. Ik herhaal van begin tot einde ons gesprek. Ik betrap mezelf nog maar eens op het over analyseren van haar woorden. Bedoelt Charline nu…..of…..???
Charline nam geen blad voor haar mond. Ze wikte haar woorden niet, maar vuurde ze als een scherpschutter op me af. Recht op mijn weermuur die ik zo zorgvuldig opgebouwd heb. Ze zette me deze avond op mijn plaats of schudde mij even hard door elkaar of maakte me met bruut geweld wakker of kiepte zonder waarschuwing een emmer ijskoud water over mij heen. Hoe ik het ook bekijk, het gevoel blijft hetzelfde.
Zoute warme tranen rolden oncontroleerbaar over mijn wangen en even was mijn adem zoek. Charlines woorden raakten me als kogels.
Mijn innerlijk kind hield haar handjes voor haar oren, schreeuwde het wanhopig uit om de woorden niet te horen. Maar ze kwamen binnen. Elk woord, elke zin, confronterend hard.
“Niemand heeft gezegd dat aan jezelf werken makkelijk is.”
“Jij speelt niet in een toneelstuk, jij bent de regisseur.”
“Jij vult in voor de ander.”
“Alleen jij kan hier verandering in brengen.”
“Je gelooft de positieve opmerking van een ander niet.”
“Eén kleine verandering in de cirkel, verandert de vorm.”
“Misschien ben jij nu als een puber op zoek naar wie je bent.”
“Je probleem is je gebrek aan zelfliefde.”
Elke zin was als een kogel die insloeg op mijn weermuur.
Nadat alle kogels werden afgevuurd, polste Charline naar wat ik op dit moment zou willen. Het eerste waar ik aandacht was, een knuffel. Ik wil een knuffel. Wat ik absoluut niet kon en durfde uitspreken. Dus koos ik wijselijk voor optie 2 ‘slapen’. Ik wil rust, vergeten, donker, weg van deze wereld.
Charline herhaalde het meermaals ‘ga op zoek naar jezelf’.
Haar woorden maakten me kwaad ‘ hoe kan ik op zoek gaan naar mezelf’??
Bestaat er zoiets als een stappenplan waarbij ik zorgvuldig stap na stap kan afvinken?
Ik heb het voorbije anderhalf jaar en dan heb ik het nog niet over alle jaren voorheen verdomd niks anders gedaan dan gewerkt aan mezelf! Fucking ‘zelfliefde’!! Waarom, waarom kom ik niet doorheen die weermuur!!! Waarom lukt het mij niet om mezelf graag te zien??!! WAAROM?!?!
Charline heeft me niet gespaard. En ergens ben ik daar dankbaar voor.
Niet omdat ik het leuk vond of omdat ik er klaar voor was. Kan je überhaupt ooit klaar zijn voor zo’n tsunami aan woorden?
Maar omdat ze eerlijk is. Omdat ze het lef had om mijn weermuur ongevraagd te beschadigen. De komende dagen worden heftig, een zoveelste innerlijke strijd met mezelf. Opnieuw moet ik mezelf bijeenrapen.
Het proces van heling is duidelijk niet zacht of rechtlijnig.
Het is ruw, confronterend en lijkt eindeloos lang.
Maar misschien is dat wel de enige manier waarop iets kan veranderen? Maar ik ben bang, bang om mijn oorlog te verliezen.
Dus hier lig ik in een donkere woonkamer met een lijf die nazindert, een vermoeid door elkaar geschud bang hoofd, maar wakker.