Ik ben iemand van hoogtes en laagtes, pieken en dalen. Van dagen waarop alles als vanzelf gaat en momenten waarin onzekerheid en twijfel genadeloos toeslaat. Altijd bang om mensen teleur te stellen. Ik probeer steeds vaker mezelf eraan te herinneren dat ik ook gewoon mag ‘zijn’. Dat ik niet hoef te voldoen aan andermans verwachtingen om graag gezien te worden, omdat wie ik ben goed genoeg is. Ik zoek het geluk bewust in de kleine dingen: een warme latte of gember-citroenthee, een aardappel in de vorm van een hart, de eerste zonnestralen op mijn gezicht of een goudgeel en oranje of roze gloed van de avondzon, het delen van een praline met mijn dochter…. Ik zoek en vind stilte in de mallemolen van mijn gedachten in de natuur, waar de wind mijn hoofd leegmaakt en rust vindt in het ritme van mijn stappen. Het liefst wandel ik aan zee, het ruisen van de golven, krijsen van meeuwen en de geur van de zoute lucht; of tussen de bomen, waar bladeren fluisteren in de wind, de geur van mos en natte aarde me aarden. Maar ook een wandeling langs kleine kronkelende paadjes en muziek in mijn oren brengen me even in het hier en nu. Steevast kies ik voor muziek uit de jaren ‘80 en ‘90, maar ook hedendaagse, kleinkunst of klassieke muziek kunnen mij af en toe bekoren.
Mijn gemoedstoestand bepaalt de keuze van muziek. Na een heftig gesprek bij de psycholoog zing ik of beter brul ik in de auto met het volume net iets te hard zonder schaamte mee. Een koffiedate, een goed gesprek met iemand die mijn visie deelt, mijn blik verruimt, mijn kennis verrijkt of een babbel vol droge humor en flauwe mopjes zorgen voor connectie en opladen. Steeds meer voel ik de behoefte om te leven in het ritme van mijn natuurlijke cyclus. Niet langer vechten met de gedachte wie ik denk te moeten zijn en aan moet voldoen. Ik zoek verbondenheid in yoga, en vrouwencirkels, verbinden en helen. Het is een innerlijke reis van ontkenning, boosheid, onderhandelen met mezelf, frustratie, heel veel tranen, bewustwording en aanvaarding. Langzaam loslaten wat niet meer past en omarmen wie ik ben. Een pad waarop ik steeds dichter bij mezelf kom, stap voor stap, met vallen en opstaan. Je kan niet vliegen zonder te vallen.
Dit ben ik. Met al mijn pieken en dalen, maar vooral met een hart dat openstaat en geniet van de kleine geluksmomenten.