Het is vierentwintig jaar geleden dat we elkaar eeuwige trouw beloofden. Bitterjong waren we. En we hadden allebei geen idee wat eeuwige trouw werkelijk betekende. We keken vooral uit om man en vrouw te zijn, een toekomst samen. En ja… ik geef het toe: trouwen in een ivoorkleurige jurk in kant met een lange sleep en koets met paarden voelden ontzettend romantisch.
Ondertussen zijn we vierentwintig jaar verder. We werden mama en papa van drie prachtige dochters. Drie totaal verschillende persoonlijkheden, elk met hun eigen karakter, dromen en gebruiksaanwijzing. We zagen onze thuis veranderen in roet en bakstenen. Een brand nam bijna alles mee. Foto’s, herinneringen, kleine dingen waarvan je pas beseft hoeveel ze betekenen wanneer ze er niet meer zijn. We raakten onderweg soms ook elkaar weleens uit het oog. We begrepen elkaar soms gewoon niet meer. Hij begreep mij niet. Ik begreep hem niet. We hoorden elkaar, maar namen niet altijd de tijd om te luisteren naar elkaar. Ik raakte onderweg vooral mezelf kwijt. Ik wilde een goede mama zijn. Een goede partner. Ik zette mezelf steeds vaker op de laatste plaats. Ik dacht dat het zo hoorde. Zo vaak, dat ik op een dag niet meer wist wie ik eigenlijk was.
Tot mijn lichaam stop zei. Het schreeuwde zo luid dat ik niet langer kon doen alsof ik het niet hoorde. Achteraf bekeken was het broodnodig. En toen kwam er begin dit jaar de diagnose: ADHD en autisme. Het is geen excuus. Niet ‘de verklaring’ waarom we elkaar onderweg soms uit het oog verloren. Maar er vielen puzzelstukjes op hun plaats. Niet alleen kijk ik met mildere ogen naar mezelf. Ik ben ook zachter van hem. Ik leerde mezelf kennen. Mijn man leerde mij opnieuw kennen. En samen leerden we stap voor stap elkaar opnieuw ontdekken. We zijn niet meer de twee jonge mensen die elkaar vierentwintig jaar geleden eeuwige trouw beloofden. Maar twee mensen die ondertussen weten dat liefde niet vanzelfsprekend is. Dat liefde niet betekent dat je altijd hetzelfde denkt. Dat liefde niet betekent dat je zwijgt om de vrede te bewaren. Liefde vraagt luisteren en praten. Liefde vraagt soms om samen te huilen. En ja… af en toe ook discussiëren en de deur iets te hard achter mij sluiten. Want echte liefde vraagt niet om perfectie. Ze vraagt twee mensen die, ondanks alles wat het leven op hun pad gooit, telkens opnieuw voor elkaar durven kiezen.
Vandaag voelt onze liefde sterker dan ooit. Na elke val hebben we elkaar opnieuw vastgenomen. Dat is wat voor ons eeuwige trouw echt betekent. Elkaar telkens opnieuw, terugvinden.