Haar bruine huid verbleekt. In haar ogen enkel pijn en verdriet zichtbaar. De sterretjes in haar ogen gedoofd. Dit is niet waar ik als ouder naar streef. Niet de toekomst die ik voor haar droomde.
Ik wil niet dat het kind dat ik ooit 9 maanden onder mijn hart voelde, koesterde, liefhad, droomde, zo worstelt met haarzelf. Ik wil niet toekijken hoe iemand haar zelfwaarde steelt.
Ik wil haar beschermen, behoeden voor alle onrecht in de wereld. Ik wil mijn armen om haar heen slaan als schild zodat geen enkel scherp woord haar kan raken. Ik wil de storm die in haar woedt trotseren zodat haar vleugels niet beschadigen door de harde wind. Ik wil de rotsen op haar pad verleggen, de rugzak van haar overnemen zodat haar schouders de last niet hoeven te dragen.
Maar ik kan niet! Ik mag het niet! Hoe graag ik ook wil. Haar strijd is de hare.
Maar ik kan naast haar lopen, zodat ze weet dat ze nooit alleen is. Ik kan haar laten voelen dat ze geliefd is. Ik kan haar herinneren dat ze kan vertrouwen op haar vleugels, dat ze de storm kan trotseren. Ik kan haar helpen om de overtollige ballast uit haar rugzak te gooien. Haar laten voelen dat het delen van haar pijn verlichting brengt.
Want ik weet dat beschermen niet gaat om het wegnemen of dragen van haar pijn. Beschermen betekent aanwezig blijven. Het is luisteren, zonder steeds klaar te staan met woorden. Het betekent mijn liefde als reddingsboei uitgooien zodat ze even kan dobberen, op adem komt en voelt dat ze niet kan verdrinken.
Beschermen is het vertrouwen geven dat ze kan vertrouwen op haar vleugels. Dat de rugzak op haar schouders ook het bewijs is van de kracht die ze in haar draagt. Beschermen is haar vanaf de zijlijn aanmoedigen de rotsen op haar pad te beklimmen.
Beschermen is niet wegnemen, maar aanwezig zijn.
Beschermen is liefde, heel veel liefde….en mijn moederhart die nooit loslaat.
Dag Els,
Vandaag heb ik jouw reflecties van de voorbije zomermaanden gelezen.
Je verwoordt zo treffend en herkenbaar wat in je omgaat :
jouw pijn, je twijfels, je verzuchtingen, je angsten, je inzichten, je grote en kleine gelukjes…
Ze tonen je groeipijn maar ze tonen bovenal hoe je groeit…
En groeien maakt je groter, geeft je een steeds beter en duidelijker perspectief, een beter zicht op het leven.
Dat het levenslang leren is en dat het groeien nooit stopt, hoor je zo mooi verwoord in het prachtige lied van Jean Gabin “Maintenant je sais”, waar ik een stukje uit knipte voor jou :
Au milieu de ma vie, j’ai encore appris
C’que j’ai appris, ça tient en trois, quatre mots :
“Le jour où quelqu’un vous aime, il fait très beau
J’peux pas mieux dire, il fait très beau !
…
Toute ma jeunesse, j’ai voulu dire JE SAIS
Seulement, plus je cherchais, et puis moins j’ savais
Il y a 60 coups qui ont sonné à l’horloge
Je suis encore à ma fenêtre, je regarde, et j’m’interroge ?
Maintenant JE SAIS, JE SAIS QU’ON NE SAIT JAMAIS !
Kan iemand mooier zingen over ons eeuwige zoeken en vragen ?
Ik wens je dat je gelukkig kan zijn met je mooie zelf, en in mildheid àlle aspecten van je zijn kan blijven omarmen.
Want jouw licht én jouw donkerte samen maakt je pas volledig tot wie je bent.
Enkel zo ben je “vol-maakt” jezelf.
Warme groet,
Liliane