Met een rugzak gevuld met de mooiste herinneringen komt mijn jongste telg, na 17 dagen aan de andere kant van de wereld, terug thuis.
Na aftellen en verlangen… mag ik haar straks in mijn armen sluiten.
Onderweg naar de luchthaven openen de hemelsluizen en stroomt de regen naar beneden, maar het deert mij niet. Bij elke kilometer dichter bij Zaventem worden mijn mondhoeken iets meer opgetrokken tot een glimlach, gaat mijn hart sneller slaan en mijn ogen worden vochtig. De regen voelt als kleurrijke confetti. Zelfs boven de wolken vieren ze met me mee.
Mijn dochter met een rugzakje. Niet alleen de rugzak gevuld met de mooiste reisverhalen, maar eentje die ze altijd over haar schouders draagt. Sommigen noemen het een etiketje, anderen een kind met een handleiding. Maar hebben we niet elk op onze eigen manier een handleiding?
Loslaten: het is een dingetje. Loslaten; een ‘werk’woord, het moeilijkste wat er bestaat. Het allerliefst wil ik elk van mijn dochters onder een glazen stolpje zetten. Beschermd van pijn, alle twijfels en verdriet.
Maar dan ontneem ik hen zoveel moois, zoveel kansen om te groeien en te ontdekken wat het leven te bieden heeft. Om hun vleugels te spreiden, te vliegen en te vallen. Werelddelen te ontdekken, te leren van culturen, anders dan de onze. Stil te worden van de adembenemende natuur. Nieuwe mensen te ontmoeten en vriendschappen te sluiten. Om steeds dichter bij zichzelf te mogen komen.
En dan is er (eindelijk) dat ene moment; een omhelzing die alles zegt. Twee armen om mijn hals en een blik die geen woorden nodig heeft. Hoe mooi reizen ook is, het is nergens zoals thuis. Haar veilige plek, het vertrouwde nest. De plek waar ze steeds mag landen. Haar uitvalsbasis om tot rust te komen en te dromen van een volgend avontuur. Wetend dat de deur van Thuis altijd open zal staan.
En ik…? Ik weet zeker, geluk zit in de armen van mijn dochters waar ik zoveel van hou. Weten en voelen dat ze veilig zijn, het leven ontdekken en hun vleugels zich ontplooien. Drie krachtige vrouwen in wording.
Met vertrouwen kijken hoe ze hun eigen pad bewandelen. Zien en voelen dat ze graag terug naar huis komen.
Liefde is de basis en die reist overal met hen mee.