Zoals de lente bloesems tot leven brengt en het sap door de bomen laat stromen…zo ontkiemt iets diep in mij. Iets wat al lang verborgen zit, weggestopt onder lagen van moeten, verwachtingen en overleven.
Ik voel het aan de onrust en het innerlijk conflict met mezelf. Op zoek naar mezelf, zoekend als een puber, maar met de levenservaring van een 44-jarige. Het voelt verwarrend, soms pijnlijk, maar ook bevrijdend. Ik voel hoe er van alles in beweging komt, klaar om jaren aan overtuigingen, opgebouwde patronen los te laten.
Dit brengt heel wat angst met zich mee, niet wetend wie ik eigenlijk ben. Want wie ben ik eigenlijk als ik alle overtuigingen, opgebouwde patronen loslaat die me doorheen de jaren hebben beschermd?
Toch voelt het alsof ik er klaar voor ben, als wat ik nu nodig heb. Iets in mij fluistert, het is tijd, vertrouw op je vleugels. Je bent kwetsbaarKRACHT, tijd om je vleugels uit te slaan.
Ik koos vanuit angst mijn verhaal te delen vanuit de schaduw, zonder naam, zonder gezicht. Alleen woorden, geschreven vanuit mijn innerlijke reis. Die anonimiteit voelt veilig, geeft mij de ruimte om te delen zonder de angst persoonlijk veroordeeld te worden. Ik kan schrijven over mijn zoektocht, mijn pijn, kleine gelukjes, verdriet en herontdekken van wie ik ben.
Maar iets in mij is aan het veranderen of misschien zat het er al altijd en wil het nu naar buiten? Ik wil mezelf laten zien, niet langer verscholen achter woorden. Ik wil verbinden, aanwezig zijn.
Dit is heel spannend, want mezelf laten zien is kwetsbaarheid tonen en controle loslaten. Mezelf blootgeven, ook de dingen die ik liever enkel zonder gezicht laat zien. Wat als mensen mij persoonlijk gaan veroordelen, oordelen en mij als teveel gaan zien?
Maar wat als door mij zichtbaar te maken, iemand anders ook de kracht vindt om zichzelf te laten zien? Wat als dit net is wat ik nodig heb om te groeien en te helen?
Dus ik kies met een bonkend hart om mezelf te laten zien. Kwetsbaarheid is geen zwakte, maar is kracht. Het is kracht hebben mezelf te laten zien. Het is kwetsbaarKRACHT.
Dus dit ben ik, een vrouw met littekens, dromen, tranen en lachrimpels. Ik ben het gezicht achter mijn blog, achter mijn ValVleugels. Een naam die symbool staat voor vallen en opstaan, die mijn naam draagt. ValVleugels, mijn weg naar zachtheid en thuiskomen bij mezelf.
Ik ben klaar om mijn vleugels te spreiden, met krachtige vleugelslag en met vertrouwen mijn koers verder te zetten.